Ik ben onhandig

Onhandig: een van mijn beste karaktereigenschappen. In Nederland was al niet echt de meest handige persoon. Maar in het buitenland.. Dit gebeurde alleen deze week al…

(via: rheumablog.wordpress.com )

(via: rheumablog.wordpress.com )

Donderdag.
Afgelopen donderdag was denk ik wel een hoogtepuntje, laten we daar beginnen. Ik had een belangrijke presentatie over een onderwerp waar ik niks van snapte. Ik was de allereerste, dus wist ook niet echt wat ik moest verwachten. Gevolg: nerveus. Gevolg daarvan: Chaos.
Het begon al toen ik om 9 uur wakker schrok en ik de wekker niet had gezet. Echt, hoe kan dat?! Altijd zet ik de wekker, nooit gaat dat fout – vandaag natuurlijk wel. Vervolgens wilde ik mijn presentatie gaan oefenen –  Ik had hem op de uni gemaakt en naar mezelf gemaild – dus ik open hem: blijkt het mijn presentatie van een andere keer. AAAAH. Gelukkig bleek ik hem ook op m’n harde schijf te hebben opgeslagen, dus kwam toch goed.
Na oefenen vertrok ik naar de universiteit. Vergeet ik gewoon mijn tosti’s in het apparaat. Die dingen zijn in de fik gevlogen en kennelijk stond het hele huis vol rook. Gelukkig was mijn huisgenoot thuis, en heeft hij het brandje kunnen blussen, hahah.
Ik in de metro mijn presentatie oefenen. Had van die kaartjes gemaakt met steekwoorden. Moest overstappen op Kurfurstendamm. Dat is dé drukke toeristische winkelstraat van Berlijn. Komt de U-bahn aangereden – met zo’n windvlaag weet je wel – waaien al die kaartjes over het perron. Kan ik tussen de stromen toeristen die kaartjes gaan terug zoeken. Ole.
Voor de presentatie spreek ik nog snel met mijn begeleider. Terwijl ik mijn harde schijf uit mijn tas pak, valt er een familiepak condooms uit xD. OMG. Ik had ze als grap van iemand gekregen, maar dat weet die begeleider natuurlijk niet – AKWARD.
De presentatie begint en ik doe hem over ‘reanalysis’ in meteorologie. Helaas vergeet ik hoe ik reanalysis moet uitspreken, gevolg: ik heb het de hele presentatie verkeerd uitgesproken en wordt nu ‘Mister reanalysis’ genoemd door mijn studiegenoten – Great.
Tijdens de presentatie moesten m’n studiegenoten zo’n enquete invullen over de kwaliteit (super fijn al). Maar ik had begrepen dat die voor mezelf waren. Dus op het eind stop ik die grote berg blaadjes in mijn tas. Spreek ik er daarna met mijn studiegenoten in de metro over. Blijkt dat die voor de docent zijn en worden meegenomen in m’n beoordeling. Omg, die liggen dus nu bij mij thuis hè, haha.

Vrijdag.
Ik werk op de ijsbaan. In de keuken is het brood op en er is nog niks nieuws geleverd. Mijn baas vraagt of ik even naar de supermarkt kan lopen. Heel makkelijk – “Links, rechts und dan immer gerade aus”. Nou dat moet lukken. Met ‘immer gerade aus’ (de hele tijd rechtdoor) in mijn hoofd ga ik op pad. Na een hele metrohalte verder gelopen te hebben, vraag ik me af of ik niet verkeerd zit. Natuurlijk net geen credit op mn handy, dus kon de weg niet opzoeken of even bellen. ‘Misschien telde die ene straat ook mee, dus dan moest ik immer gerade aus bij die straat’ en ik besluit naar links te gaan. Inmiddels is het serieus al 25 minuten later als ik weer bij weer een andere (volledig random) metro halte kom, wat betekent dat ik echt helemaal fout zit. Op dat moment komt er een omaatje van een jaar of 80 naar me toe of ik weet waar het ‘Burgerambt’ zit. Ik zo: ‘Keine Ahnung, ben zelf ook redelijk verdwaald’. Maar ze had haar gehoorapparaat uit denk ik, en begint een heel verhaal te vertellen over hoe zwaar haar leven is sinds haar man overleden is, en dat ze nu alle zaken zelf moet regelen. Blabla. Dan begint ze te HUILEN. Omg. Ik weet echt niet wat ik moet doen. Kan nauwelijks wat terug zeggen.  Vraag dan een andere voorbijganger om haar op te vangen. Inmiddels kan ik echt niet meer zonder brood terug komen en besluit maar aan iemand te vragen of er misschien ergens brood te koop is. Als ik dan 45 minuten later eindelijk in een supermarkt sta, bel mijn baas ‘ leef je nog?’. – ‘Eh, ja, ben gerade in Netto’. ‘WAATT?? Er zitten geen Nettos in de buurt’… 1 uur en 10 minuten later ben ik weer op mijn werk.
Die middag sta ik bij in het schaatsschoenverhuur. Bij teruggave van de schoenen geeft de klant een bonnetje. Daarmee zien we vervolgens hoeveel de klant nog moet nabetalen (je huurt 1 of 2 uur, en als je langer blijft, betaal je daarna na). Soms reageert de scanner waarmee ik dat bonnetje inscan een beetje laat. Vandaag ook. (En echt serieus, meld dit nooit tegen iemand in Berlijn, want dan heb ik een groot probleem).Dus wat ik doe ik: Een trap tegen die klote windows xp – computer. Gevolg: blauw scherm ‘ERROR’. OMG. Computer opnieuw opstarten. Werkt niet meer. Serieus, ik heb zojuist de computer gesloopt waarmee het hele schaatsverhuur van een schaatsbaan met honderden bezoekers wordt geregeld. OMG. OMG. Ik maar beetje gebluft dat dat ding er vanzelf mee op hield. De rest van de middag heeft geen één klant meer hoeven nabetalen…

‘s Avonds ga ik uit. Ik ben eerst met vrienden ‘wat’ wezen drinken. We komen bij de Türsteher (portier). Ik wil niet dronken lijken, want dan komen we niet binnen. Dus ik gedraag me erg cooltjes. De Türsteher vraagt ‘Jij hebt volgens mij al veel te veel gedronken, of niet?’. Ik versta het niet zo goed, maar ben nog steeds in de coole modus, dus zeg ‘Ja, genau – precies!’. Sacha: ‘eh, je hebt wel door dat je net zei dat je te dronken was of niet?’. Hahah eh oops – dag entree. Gelukkig stonden we op de gastenlist, geez.

Zaterdag.
Kan het nog erger. Ja, kan. We beginnen we ‘s ochtends. Wederom op mijn werk. Vandaag vinden er opnames plaats van de Duitse GTST ‘Gute Zeiten, Schlechte Zeiten’ (ja, ik werk op een prestigieuze schaatsbaan ;) ). Maar goed, ik ken die mensen natuurlijk helemaal niet. Dus iemand kwam schoenen halen. Ze mochten ze gewoon gratis, maarja dat vertelt niemand mij. Dus ik vraag geld aan twee van die spelers. ‘Zeggen ze, nee wij hoeven niet te betalen’. Ik: ‘Nou het spijt me, maar ik mag ze toch echt niet zomaar weg geven’. Vraagt dat meisje zo: ‘Weet je wel wie ik ben?’ Ik: ‘Nee?’. Mijn collega (die gelukkig net komt aanlopen) helpt ze verder. – ‘Omg, Joost, heb je enig idee wie dat was? Dat was Anne Menden’ . Hahaha eh okaaaay
‘s Middags werd het nog leuker. Klanten geven bij ‘t schaatsverhuur als middel van borg hun legitimatiebewijs af. Bij teruggave van de schoenen krijgen ze die dan weer terug. Maar het was druk. Erg chaotisch druk. Dus ik haal die bewijzen door elkaar en geef de verkeerde terug. En voordat ik het besef is er een klant met de legitimatie van de ander naar huis gegaan. OMG. Bazen erbij, alles. Iedereen boos. AAH.

‘s Avonds ga ik weer uit. Slaapgebrek en wat cocktails zorgen ervoor dat ik niet helder kan na denken. In de bar waar ik ben, komt er een zwerver binnen met boeketjes. Die moet ik natuurlijk hebben! Vraagt die zwerver er 10 euro voor. Ik proberen af te dingen. Lukt allemaal niet. Ik stond met iemand te praten, die hier op reis was en vraag haar 5 euro bij te leggen en ze doet dat gewoon. De volgende ochtend word ik wakker, en zie het boeket. Die zwerver blijkt gewoon takken uit een tuin of iets dergelijks te hebben getrokken en daarbij een plastic zakje als bloem te hebben gevouwen. Hahaha, dat had ik helemaal niet gezien. Sneaky zwervers.

Zondag.
Ik ga naar de opera. Vriend zijn zus zong daarin. Ik was die avond bij vrienden blijven slapen en had toen ik wakker werd geen tijd om naar huis te gaan en om te kleden. Dus kleding geleend, maar was veel te groot. Dus het leek al of ik daar aankwam in mijn pyjama. Ik had die nacht eigenlijk ook vrij weinig geslapen. Eigenlijk echt nauwelijks. En de nachten ervoor ook niet. En met werken erbij.. Man kan stellen dat ik behoorlijk moe was. Maar serieus, dat ik dan in slaap moet vallen als die zus een duet staat te zingen… AAH.

Vandaag (also, maandag ;) ).
Ik had geen wekker gezet, want had pas om 12 uur les. Word ik om half 1 wakker. OMG. Hoe kan dat? Dat heb ik nog nooit gehad. Maar: de les viel uit. Dus geluk gehad. Ik moest weer een stukje met de metro (ja, weer de metro). Maar hij zat echt vol en ik paste er niet goed meer in. Gevolg: mijn tas steekt er nog uit. Zit zo tussen de deuren. Ik vond het in eerste instantie niet zo erg, want bij de volgende halte gaat ie wel weer open. Maar toen zaten de uitgangen daarna aan de verkeerde kant. Dus toen ik bij mijn halte kwam, hoopte ik intens dat de deur aan de goede kant open zou gaan. Het mocht helaas niet zo zijn. Dus ik als een malle aan die tas trekken. Iedereen schrikt zich dood. Met bruut geweld komt de tas vervolgens los, en val ik tussen alle mensen op de grond. Hahahah nou echt hoor.

Nou, zoals jullie merken, gaat het soms allemaal een beetje moeizaam. Gelukkig kan ik er zelf altijd heel hard om lachen. Ik hoop jullie deze keer ook ;)

Social media:

3 Comments

  • Reply December 17, 2013

    Mel

    Whahahah mijn god joost hoe erg kan alles tegen zitten! Wat en pech ook. En dat in 5 dagen? Ik ben blij dat jij er ook om hebt kunnen lachen, ik lig hier in ieder geval in een scheur :’D.

  • Reply December 17, 2013

    Merella

    hahahaahahahahah, toe aan vakantie???

  • Reply June 17, 2014

    Lieke

    Woow ik lees dit nu pas. Ik mocht niet lachen want zit bij de baas op kantoor en zit illegaal te soggen. Maar kon het niet laten. Hihi

Leave a Reply