Persoonlijk: Ik ga lekker weer niet naar Melbourne

 In 2012 – 2013 was ik acht maanden op pad. Vier maanden door Austalië en Nieuw Zeeland. Hier werken, daar kamperen. Wat een vrijheid! Daarna vloog ik door naar Taiwan – wat een verandering! De laatste 3 maanden was ik in Thailand, Laos, Vietnam en Cambodja. Een FANTASTISCHE reis. Hier lees je mijn persoonlijke verslagen!

Hey Everybody,

Ten eerste: bedankt voor alle positieve reacties op vorige berichten!! Leuk om te horen dat allerlei mensen thuis een beetje mee reizen. Jaja, Dubbo was geen feestje, maar ik heb het overleefd! :D

Poeh, vandaag ging ik poging 2 wagen om eindelijk eens een ticket naar Melbourne te boeken, maar wederom mislukt. De eerste keer dat ik het probeerde, eindigde ik met een ticket naar Dubbo voor dat stomme mais, en vandaag heb ik opeens een vliegticket naar Adelaide geboekt (Laten we hopen dat het deze keer succesvoller uitpakt!)! Misschien dat ik in Adelaide nog eens kan proberen om ooit in Melbourne te geraken!

Done meanwhile:
Dubbo overleefd. De laatste week werd er elke dag weer werk beloofd. Uiteindelijk was dat één dagje. Toen zijn we ´m maar gepeerd. Ik heb bijna al mijn loon gehad. 100 dollar te weinig. Klote, maar ik heb verhalen gehoord van mensen die een hele week niks hebben gehad. Dus ben allang blij?

Door het mislukte baantje moesten we geld besparen. Geld besparen in combinatie met avontuur? Dat moet liften zijn, dachten wij! Dus bepakt en bezakt gingen wij naast de snelweg staan. Aardig succesje, als ik er op terug kijk. Nog voordat we überhaupt ons bord omhoog hadden, werden we opgepikt door een politieagent die ons afzette bij de snelweg. Daar was het 40 minuten wachten op Sue, een gehandicaptenbegeleider op weg naar huis. Zij zette ons 200 km verder af in Orange. Daar werden we in 5 minuten weer opgepikt door een jochie van misschien net 18, met kneiterharde muziek in zijn auto. In Bathurst, 150 km verder, moesten we iets langer wachten. Zo´n drie kwartier voordat we werden opgepikt door een student richting Katoomba, onze eindhalte van de dag. Onderweg dacht ik op gegeven moment echt; waauw kon dit moment maar eeuwig duren! Alle ellende van dat mais achter ons gelaten en onbekend avontuur tegemoet, met de meest random mensen in de auto, naar onbekende bestemmingen. Ja, vond ik wel gaaf!
Katoomba is gelegen in de Blue Mountains. Een groot natuurgebied 2 uur ten westen van Sydney. Dus wat gingen we doen: kamperenn! Ik had een leuk tentje op de kop getikt, wat borden gejat uit het hostel, dus wij waren er klaar voor. Uiteindelijk (betaald) bij een hostel gaan staan, omdat er toch wel veel rangers etc. zouden zijn (en wildkamperen is illegal). ´s Avonds hebben we even de nachtwalk gedaan, waarbij we op een hoop mist na, niet heel veel hebben gezien. Die avond was HEL want wij dachten even te gaan kamperen zonder matjes. Uiteraard geen succes. Na 3 weken helse ellende in het mais trakteren wij onszelf op op de stenen slapen. Makes sense, right? De volgende ochtend zwaar gebroken op gestaan om toch maar die bergen in te gaan. Het heet blue mountains vanwege de eucalyptusbomen die in de zon een olieachtige walm uitademen die blauw kleurt. Was heel mooi, maar wij waren te kapot. Dus om 4 uur zijn we lekker met een kop thee op de bank van het hostel geploft. Bij de ingang van ons tentje zat een soort ongedefinieerd gat in de grond. ´Whatever´ dachten wij. Maar toen we terug kwamen zat er opeens een soort ellendig schorpioenachtig slang-grafbeest in die kuil. Oh my.

Terugliften naar Sydney bleek ook geen probleem, binnen 5 minuten een lift. Beetje jammer dat die chick ons afzette bij een suburb 1,5 uur van Sydney af, super ver van de snelweg. Maar achhh we waren weer in Sydney. Ik wilde nog steeds geld besparen, dus heb al mn Sydney matties gebeld. Dag 1 sliep ik bij een Amerikaanse vriend. Ik dacht: ik doe de boodschappen wel. Maar het bleken een soort healthfreaks die voor 70 dollar aan vegetarische shit kochten. Dag 2 en 3 sliep ik bij mijn Argentijnse vrienden. Dacht ook hier: Ik doe wel de boodschappen. Maar ze gingen arabisch ontbijt a la 63 dollar maken. Dus ik zei: doeggies. Zo werd het uiteindelijk vrij goedkoop voor mij :D Maar ja, was niet echt een lieve gast dus..

Zaterdag in Sydney was het Australia day. Ik verwachte koninginnedag achtige tafarelen (die ik helaas nooit meer mee zal maken, omdat onze lieve Beatrix er mee stopt :( ), maar de dag bleek meer gezin-chill-in-het-park te zijn. ´s Avonds ben ik met Lotte en twee vriendinnen naar ´the Symphonies´ geweest. Klassieke muziek in het park. Wij backpackers hadden weer een lekkere doos Goon ingeslagen (de 5-liter-10-dollar-platis-zak wijn, Goon (aborginal voor kussen) genoemd omdat als ie leeg is kan worden opgeblazen en net een kussen lijkt). Het eindigde met Overture van Tchaikovsky, waarbij op het climaxmoment vuurwerk de lucht in werd geschoten. Dat vond ik wel echt heel mooi. Ik dacht: even weer wat verfijnds na al dat geschreeuw in Dubbo.

Na Sydney was de hoofdstad, Canberra aan de beurt. Wat ook een mega succes was. Ik zou om 5 uur vanaf central vertrekken, dus om 4.07 stond ik netjes op de bus daarheen te wachten. Bus veel te laat, maar Chinees meisje verzekerde: Hij komt wel. Bus kwam uiteraard niet. Om 4.25 dan maar een taxi gebeld. Taxi kwam natuurlijk niet. Ik had ook weer eens geen cash op zak. Cash van chinees meisje gekregen, super lief! En zij heeft in de stromende regen een taxi kunnen aanhouden toen ik al aardig aan t stressen was (04.43). Uiteindelijk op tijd, dus eind goed al goed. Ik wilde het chinese meisje bedanken, dus vroeg haar naam voor Facebook. Maar ik heb het door gekregen als ´Qrlrang´. Wat ik toch wel een tamelijk bijzondere naam vind (zelfs voor een Chinese naam). Dus mocht je ooit een ´Qrlrang´ tegen komen, dat is de mijne! bedankt haar hartelijk.

In Canberra ben ik nu. Dit is mogelijk de saaiste stad in de wereld. Compleet nieuw gebouwd, precies 100 jaar geleden, nadat niet gekozen kon worden tussen Sydney of Melbourne als hoofdstad. Hoogtepunten waren: een raadshuis van 50 jaar geleden met originele oude k*tcomputers. Heel leuk natuurlijk. Ook een kanotochtje op het aangelegde meer bleek een van de absolute hoogtepunten van deze interessante stad. Canberra ademt dus ongeveer net zoveel sfeer uit als een verbrand bos (al is dat waarschijnlijk nog spannender). Ik slaap bij een Mexicaanse vriend die ik in Sydney heb ontmoet, dus gelukkig kost het me niet al te veel. En met hem en vrienden, huisgenoten etc komen we de tijd wel door!

Morgen vlieg ik totaal onverwacht naar Adelaide, waar ik twee meisjes van de graanvelden zal treffen. Samen zullen we naar mount Uluru reiden, dwars door de outback. Dat is die bekende rode rots. Bij mijn studie uitvoerig behandeld natuurlijk, dus die kan ik niet laten schieten. Normaal reteduur, maar als we de auto nemen en onderweg kamperen zijn de kosten hopelijk te drukken.

Ik vind het ook super chill dat ik hen al ken. Hoef ik niet wéér dat zelfde gesprek te voeren, en weer nieuwe mensen te leren kennen. Twee maanden lang elke dag hetzelfde gesprek voeren.. Hoe interessant het ook is, want ik vind het echt leuk om nieuwe mensen van over de wereld te leren kennen, het begint soms wel vermoeiend te worden.. Zeker ook bij dit logeren bij mensen. Ik crash echt van het ene leven in het andere. En iedereen wil natuurlijk zijn gezellige vrienden laten zien, en wat drinken en blabla. Echt superrr leuk. Maar wel beetje veel allemaal haha. Dus ik hoop dat ik de outback even lekker helemaal niemand tegen kom. En die kans zit er in :D

Adios amigos, vele kusjes

Social media:

Be first to comment