Funny stories: Verdwaald in een Chinees gaybos!

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Deze keer zijn we in Lijiang. Lijiang is een traditioneel houten dorpje in Zuid-China. Ik ben hier met studiegenoten een weekendje vanwege net afgerond veldwerk in de buurt. Het is zaterdag middag. Mijn studiegenoten besluiten te gaan shoppen. Ik heb geen zin en trek mijn eigen plan. Ergens in de buurt heb ik een schitterende met sneeuw bedekte bergtop gezien. Daar moet ik heen! Nou is het bij ‘bergen in de buurt’ toch altijd een beetje vraag hoe ver ze precies liggen. En misschien had ik me al moeten realiseren dat als er sneeuw op ligt, en ik een t-shirt rond loopt, hij misschien toch wat verder ligt dan ik in eerste instantie gedacht had. In ieder geval: met deze besneeuwde bergtop in het vizier loop ik er op los!

Deze berg wilde ik vinden. Deze foto is midden in het stadje gemaakt. Hij lijkt toch helemaal niet ver weg te liggen?

Deze berg wilde ik vinden. Deze foto is midden in het stadje gemaakt. Hij lijkt toch helemaal niet ver weg te liggen?

Het blijkt vrij moeilijk om het dorpje uit te komen. Het dorp ligt in een vallei Er liggen grote wegen omheen en veel weggetjes voeren je ergens de bergen in. Als ik eenmaal aan de rand van het dorp kom, besluit ik daarom ook: vanaf nu echt rechtdoor koersen, anders kom ik straks helemaal ergens anders uit. Nu heb ik normaal echt een goed orientatievermogen, maar bij een dorpje in een vallei blijkt het toch allemaal wat ingewikkelder. Ik beland dan ook ergens in een raar buitenwijkje. Veel vuil op de grond, loslopende honden. En erger: ik verlies de besneeuwde berg uit het oog. ‘Volgens mij moet ik toch echt ergens naar links hier hoor’, bedenk ik me terwijl ik het bos aan de rand van deze wijk in kijk. Het bos ziet er eigenlijk helemaal niet dichtbegroeid uit. ‘Waarom niet gewoon hier naar links, ergens de heuvel naar boven lopen en vanuit daar weer mijn richting bepalen?’.  Ik trek de stoute schoenen aan, en besluit deze ranzige buurt te verlaten, en het open, maar toch schaduwrijke bos in te gaan. En daar gaat het natuurlijk mis!

Ik stap het bos in en voel me op en top avonturier: ‘woohoo, ik loop gewoon door het bos naar die berg! Check hoe gewaagd ik ben. Pfff; shoppen? Wat een grap! Ik ga er op uit. Mijn wegen zoeken. Expeditie witte bergtop!’. Opeens zie ik twee mannen staan. Ze kijken me wat ongemakkelijk aan. Op de een of andere manier bemerk ik toch een beetje een rare sfeer. Moet ik wel door lopen? Ik loop een klein stukje verder. Daar staat opeens weer zo’n rare Chinees me aan te staren. En een stukje verder weer een. Wat doen al deze mannen hier? Wat speelt hier? Als ik dan opeens een man zie met zijn broer op zijn enkels, besef ik me: AAH NEEEE, wat is dit? Is dit een gaybos?!?!. Oh nee, heb ik weer: verdwaald in een Chinees gaybos! Voor dat ik het goed en wel door heb, komt er een klein opaatje op me af. ‘Yes!’ denk ik, ‘die heeft hier vast niks mee te maken!’ Hij laat waarschijnlijk gewoon zijn hondje uit en komt me helpen.

Het bos waar ik verdwaalde. Wie had kunnen denken dat er zich in dit onschuldig stukje natuur zulke praktijken zouden voordoen? Ik niet!

Het bos waar ik verdwaalde. Wie had kunnen denken dat er zich in dit onschuldig stukje natuur zulke praktijken zouden voordoen? Ik niet!

En ja! Hij wijst me de weg. ‘Joehoe, geredt!’. Hij mompelt iets onverstaanbaars in het Chinees en wijst me zo van: ‘daar heen!’.  Nou dan weet ik waar ik heen moet! Hij weet vast dat ik, tourist, naar de besneeuwde berg wil! Een beetje vaag is het wel. Eigenlijk wijst hij overal heen. Dan naar rechts, dan naar links. Wat wil hij nou eigenlijk? En waarom tikt hij de hele tijd op mijn buik? Voor de zekerheid zet een stapje naar achteren. Meteen komt hij ook een stapje in mijn richting. ‘Ok, dit is raar’. Weer begint hij de weg te wijzen. En deze keer tikt hij nog intensiever op mijn buik. Zijn hand gaat steeds lager en raakt inmiddels mijn onderbuik. Dan besef ik opeens: ‘Die opa gaat richting mijn broek! Die opa wil mij helemaal de weg niet wijzen! Die opa laat hier helemaal niet zijn hondje uit! Die opa houdt me zo lang mogelijk aan het lijntje zodat hij mij aan kan raken. AAAAH.’ Als ik het goed en wel door heb, doe ik meteen twee stappen terug. En maak hem duidelijk dat hij afstand moet nemen.  De opa lijkt verward en weet even niet wat hij moet doen. Dan verandert de blik op zijn gezicht van verbaasd naar doelbewust. Strak kijk hij naar mijn kruis en gebaart hij daarbij met zijn handen ‘hoe groot het daar is’. Oh my god!!! Een Chinese opa van 1.50 meter vraagt mij naar mijn formaat in een vaag gaybos!! AAHHH. Wegwezennnnn hier! En meteen ren ik zonder na te denken weg!

Nu komt echter de grootste grap. In mijn haast ben ik zonder te kijken een kerkhof op gerend. Achter het kerkhof loopt een klein padje. Via het padje kom ik opeens midden in een dichtbegroeid bos. Maar terug wil ik niet; dus ik baan me er een weg door heen. En guess what? Opeens kom ik bij een het officiele pad naar een uitkijkpunt, precies gebouwd om de witte berg te kunnen zien. Normaal 10 euro entrée! Vanaf deze heuvel heb ik een schitterend zicht op mijn besneeuwde bergtop. Terwijl ik heerlijk ergens op de rosten ga zitten, verdwijnen de verontrustende gedachten van wat er zojuist is gebeurd. Trots besluit ik dat hoewel dit niet precies het soort avontuur was, waarop ik had gerekend, ik toch op avontuurijke wijze bij mijn berg ben aangekomen! Eind goed al goed!

Wat een geluk bij een ongeluk: gratis de 'Dragon Black pool' in, met een schitterend uitzicht over de berg!

Wat een geluk bij een ongeluk: gratis de ‘Dragon Black pool’ in, met een schitterend uitzicht over de berg!

Social media:

3 Comments

  • Reply December 2, 2014

    Marieke

    Hahahahaha, mijn god, jij bent de mannelijke versie van mij! Dit soort dingen overkomen mij dus ook altijd. Alhoewel, een gay-bos ben ik nog niet tegengekomen…

    • Reply December 7, 2014

      Joost

      Wacht maar… :p

  • Reply December 8, 2014

    Eline

    Wauwww wat heb jij een leuke schrijfstijl!!
    Heerlijk dat je verhaal toch nog goed afloopt!! Met het uitkijkpunt :)

Leave a Reply