Funny stories: Opgesloten in de Nederlandse ambassade

IMAG2546

Vanaf nu ga ik af en toe een grappig verhaal ga posten. Op reis maak ik altijd de raarste dingen mee. Mijn vrienden zeggen altijd: ‘O ja, écht weer iets voor jou hoor!’. Vandaag in het eerste deel: Opgesloten in de Nederlandse ambassade in Bangkok. 

Het is 30 april 2013. In Nederland wordt vandaag de nieuwe koning gehuldigd. Onze vrienden feesten in de Jordaan. Ik en mijn momenteel Nederlandse reispartner besluiten: dat willen wij ook! Ik heb ooit ergens gehoord dat op koninginnedag overal ter wereld gratis bitterballen worden geserveerd bij de Nederlandse ambassades. Wij checken het snel online. Inderdaad, er vinden inderdaad ‘festiviteiten’ plaats. We schrijven ons in en krijgen een uur later per mail een uitnodiging. Ambassadeur Joan Boer en mevrouw Wendelmoet Schippers-Boer nodigen ons van harte uit voor een receptie die die avond (tijdsverschil) plaats zal vinden in ‘de tuin voor de residentie’. Er wordt ons nog wel even gewezen op de gewenste dresscode: Wij vragen u zich voor deze gelegenheid formeel te kleden. Voor mannen is een overhemd met lange mouwen gewenst. Oops, dat wordt wat. Na beide al meer dan een half jaar onderweg te zijn, bevindt er zich nog bijzonder weinig ‘formele kledij’ in onze backpacks. ‘Ach, ze gooien ons er vast niet uit!’ denken wij. Later die dag springen we met drie andere Nederlandse backpackers in de taxi.

Dat die taxi een grote fout was hadden we kunnen weten; in Bangkok staat alles vast tijdens de spits. Na 1.5 uur stil staan besluiten we daarom ook maar verder te lopen. Wat blijkt: De ambassade bevindt zich 5 minuten lopen van waar wij al 45 minuten stil staan. Goede start! Als we aankomen, begroet een vriendelijk jong meisje ons ietwat twijfelachtig. Oh nee – ik zie de bui al hangen. Maar gelukkig besluit ze ons toch een oranje bandje te geven, onze entree-tickets! (Later bekent ze ons overigens: ‘Ik had duidelijk instructies om jullie er niet in te laten met die kleding, maar ik vond jullie poging zo aandoenlijk dat ik niet over mijn hart kon verkrijgen jullie weg te sturen!’).

Zo zagen we er uit. Best een goede poging toch :D. (Ps. Daarachter ook HET gordijn, wat zo in 't verhaal terug komt.)

Zo zagen we er uit. Best een goede poging toch :D . (Ps. Daarachter ook HET gordijn, wat zo in ‘t verhaal terug komt.)

Wat we vervolgens daar aantreffen, hield geen van ons voor mogelijk! Een gigantisch banket met zo ongeveer ELKE lekkernij die in Nederland te verkrijgen is. Een gigantisch stamppotten buffet met rookworst en spek, daarnaast bitterballen & frikandellen, Nederlandse kaas, stroopwafels, Bavaria bier en er stonden zelfs echte Nederlandse tulpen. Keep in mind dat wij allen al minstens een half jaar van Nederland weg waren. Het water liep ons dus letterlijk in de mond! Serieus, we versnelden ons naar het buffet en schepten ALLES op. Alles, maar dan ook alles. Ik at dus stamppot met bitterballen, stroopwafels en dronk het weg met Bavaria en heerlijke rode wijn (ook al lang niet meer gehad). Intens genot. Intens genot!!!

Het feestmaal dat ons te wachten stond. Helemaal gratis! (dit gebeurt is dus met ons belastingsgeld!)

Het feestmaal dat ons te wachten stond. Helemaal gratis! (dit gebeurt is dus met ons belastingsgeld!)

Wat is gevolg van veel eten en drinken? Juist, ja, toiletbezoek. Een ieder die mij kent, weet sowieso dat ik ongeveer om de 10 minuten naar de wc moet. En wat was er juist niet? Een toilet. Er stond namelijk één dixi toilet in de tuin. Deze moest een ieder gebruiken. Er stond dus ook een rij van gemiddeld 7 personen. En dat waren overigens niet backpackers zoals jij en ik, maar voornamelijk ‘belangrijke ambassade mensen’. Eerder die avond hoorde ik al zo’n ‘belangrijk ambassade mens’ zeggen toen prinses Astrid van België in beeld kwam: ‘Een leuke tante is dat, vorige week nog mee geluncht’. Nou brengen dat soort teksten mij normaal gezien alleen tot walging, maar deze avond was dat anders. In een dixi cabine schijten terwijl er 7 vrienden van prinsessen en soortgelijke mensen op mij wachten en toehoren, was mij toch echt ietwat te pijnlijk. Hoe los ik dit op?!

Het ambassade gebouw zelf was die avond ook open. In één kamer kon je wat Nederlandse kunst bekijken. Daarvoor had ik al waargenomen dat één zijde van deze kamer uit een gordijn bestond. Hier kwam de hele tijd personeel met voedsel achter uit. Omdat ik al een drankje op had besloot ik de stoute schoenen aan te trekken en eens achter het gordijn te kijken of daar niet misschien een diensttoilet aanwezig was. Er bevond zich echter een klein halletje met de keukeningang en een wenteltrapje naar onder. Daar onder, daar moest het zijn! Half dronken loop ik de trap af. En inderdaad, niet één maar maar liefst twee toiletten! Joehoe, een vreugdesprongetje. Ik waande me echt even als Columbus die eindelijk Amerika ontdekt! Dit kleine wenteltrapje achter het gordijn wordt vanaf dan mijn regelmatige bezochte ‘schuilplaatsje’.

Ik intens genietend van bitterballen in mijn geheime toiletje!

Ik intens genietend van bitterballen in mijn geheime toiletje!

Maar om half 10 gaat het mis. We hebben een nieuwe koning in Nederland en het hele spektakel is voorbij. De ambassadeur heeft ons vooraf al verteld: na de huldiging is de receptie voorbij. Inderdaad, om half 10 stipt gaat de tv uit en wordt er begonnen met het opruimen van de gerechten. Ik besluit nog één keer naar mijn favoriete geheime toiletje te gaan. Deze keer duurt het wat langer. Ik heb zo veel gegeten; ik moet even alles laten zakken. Het kan goed een minuut of 10 geduurd hebben, voor ik besluit afscheid te nemen van mijn ‘kapel der vrijheid’, mijn redder van de dag.

Als ik de deur open, staar ik in het pikdonker. Er is niks te zien en ik kan ook geen lichtknop vinden. Oei oei? Gelukkig heb ik mijn telefoon en doe mijn zaklampje aan. Ik ga het wenteltrapje naar boven, door het gordijn. Nog steeds alles pikdonker. Zo snel mogelijk naar de voordeur dan. Op slot. Omg – realiseer ik me- ik ben ingesloten in de Nederlandse ambassade in Bangkok. Omdat het gebouw een soort van 1.5 meter hoger dan de omgeving staat en vele planten voor de ramen heeft, lukt het me ook niet om contact met iemand van buiten te krijgen. Zaklamp dan maar weer aan, en het op een andere manier proberen. De deur naar de keuken blijkt ook gesloten. Iemand bellen dan? Ik heb helemaal geen nummers van de anderen. En in Nederland is iedereen aan ‘t feesten. En wat dan nog, wat kunnen zij vanuit daar bereiken? Ik loop nog een keer de kamer met de kunst in. Ik zie een beeld van Beatrix en denk ‘Haha oh my god, dit overkomt mij weer’. Net op het moment dat ik weer op het raam wil gaan kloppen, hoor ik opeens ergens in ‘t gebouw Thai met elkaar praten. Snel haast ik me naar het kamertje achter het gordijn. Tot mijn grote vreugde brand er licht in de keuken. Ik klop hard op de deur. De twee Thaise meisjes openen de deur. Ze kijken me verbaasd en vragend aan. ‘Sorry! I forgot my sunglasses!’. Voordat ze kunnen antwoorden ren ik snel de keuken uit, door naar buiten. Gered! Daar staan mijn vrienden me al lachend aan te kijken. – ‘Jongens… jullie geloven noooooit wat mij zojuist is overkomen!’.

Social media:

6 Comments

  • Reply November 18, 2014

    Birdplanet

    Haha, blijft een grappig verhaal

  • Reply November 18, 2014

    Pauline

    Hahaha, goed verhaal

  • Reply November 18, 2014

    Laura - Dagelijkse hap

    hahaha geniaal :D

  • Reply November 19, 2014

    Sas

    Haha super tof verhaal en wat leuk geschreven! Ik ga even verder neuzen op je travel blog :)

  • Reply November 19, 2014

    Serena

    Whahahaha!!! Waarschijnlijk was ik ook op zoek gegaan naar een gewoon toilet, dat is me op meerdere gelegenheden ook al daadwerkelijk gelukt.
    Maar opgesloten worden? Ik denk dat je vrienden buiten het toch uitgeschaterd moeten hebben na het horen van dit verhaal.
    Leuk geschreven!!!

    P.S. Ook erg leuk om eens mannelijke blogger te ontdekken. Je gaat op mijn leeslijstje!!!

    • Reply November 19, 2014

      Joost

      Haha, ja dat was wel even grappig ja!

      Bedankt! Ik kom inderdaad onevenredig veel vrouwen tegen op blogs (ongeveer 2 mannen tot nu toe ;-) )

Leave a Reply