Funny stories: Natte voeten tijdens een chique Brits feestje

London and Edinburgh 010

Het is half Februari als ik in Londen een vriendin (Imke) van me ga bezoeken. Ze heeft me uitgenodigd voor een weekje Londen vanuit haar kamertje in Notting Hill. Dat laat ik me geen tweede keer zeggen. En nog in de eerste 10 dagen dat ze daar is, sta ik al bij haar op de stoep!  Terwijl ik Londen bezichtig, werkt Imke in het prestigieuze Britisch Museum. Voorafgaand aan het Britisch Museum heeft ze ook in het Victoria en Alberts Museum een stage gedaan. Inmiddels heeft ze dus allerlei vrienden binnen het museumwereldje. Dit verhaal begint dan ook bij één van deze vrienden.

Vrijdagavond heeft Olivier (als ik het correct herinner) ons uitgenodigd voor een klein feestje ter ere van zijn nieuwe baan. Hij is bewaarder geworden van een klein museum in Zuid-Londen. Daarom woont hij nu ook het ‘slot’ wat daarbij hoort. Imke vertelt me dat op de uitnodiging stond dat er een oud-Engelse dresscode verwacht wordt. ‘Maar dat is vast niet zo serieus!’ zegt ze nog. Prima, dan kleden we ons gewoon normaal. Als we in de metro stappen, zitten we opeens bij een verkleed koppel in de coupé. De jongen ziet er als zo’n Britse heer in de jaren 30 uit, het meisje is een typische ‘maid’. Als grap zeg ik nog: ‘haha kijk, die zouden prima naar ons feestje kunnen’. We lachen ze nog een beetje uit en praten zonder schaam over ze. Want wie verwacht dat we als we nog een half uur moeten reizen, al mensen met dezelfde bestemming tegen komen? Ik niet! Maar natuurlijk, niets is minder waar.. En als we overstappen, stappen zij ook over. En als we bij de eindhalte staan, staan ook zij verwart om zich heen te kijken. ‘Hey guys, do you have any idea where this museum is? It’s supposed to be near’. – ‘Oh yeah, we are going there as well’ zegt Imke ‘Just follow us’. Ook al is het wat ongemakkelijk, omdat we obviously over ze hebben gepraat, toch ben ik blij dat ik deze jonge mensen heb leren kennen..

Als we namelijk het feest binnen komen, blijken er namelijk alleen wijze museummensen te zijn. Olivier is een aardige jongen. Verder zijn er echter enkel dresscode-nalevende, zeer chique uitziende, 30-jarige kunstexperts. Ik, een stenen-studerend jochie, dat van Gogh en Rietveld nog niet eens kan onderscheiden, en daarnaast verre van dat belachelijke Britse posh-accent spreekt, voel me daar daarom niet helemaal op mijn gemak. Met elke gast maken we een praatje. ‘Oh en wat doet u precies?’ vragen we telkens uiterst vriendelijk.  De antwoorden variëren van ‘Nou, ik werk inmiddels in de National Gallery. Ik heb me gespecialiseerd in middeleeuws Porselein.’ of  ‘Ik houd me bezig met ontwikkelingen in Noord-Frankrijk met betrekking tot impressionistische accenten in de 17e eeuw’. Imke heeft natuurlijk het een en ander terug te vertellen. Maar zodra komt ‘En jij dan?’ wordt het natuurlijk een ander verhaal. ‘Ik studeer aardwetenschappen’. – ‘Oh wat leuk! Dan hou je zeker erg van stenen’. Grrrr… Op gegeven moment wendt een gesprek zich richting reizen. ‘Yes’ denk ik ‘hier kan ik over meepraten!’. Waar ik net naar Egypte ben geweest, kan ik dat van harte aanbevelen. Dus ik vertel: ‘Ik was deze herfst in Egypte, en het was schitterend. Heerlijk voor een kleine winterbreak’. Ik krijg als antwoord: ‘Ben je überhaupt op de hoogte van de politieke situatie in het land op dit moment?’. Oops, ik had er inderdaad niet aan gedacht dat daar nu een politieke revolutie plaats vindt. Ik besluit dan: vanaf nu hou ik me op de achtergrond.

Zo zag het feest er ongeveer uit :P

Zo zag het feest er ongeveer uit :P (via: thegardian.co.uk)

Dit werkt redelijk, tot Olivier Imke komt begroeten. Hij is ook geïnteresseerd in mij. Een aantal andere wijze museummensen komen ook bij ons staan. Een oude man, een collega van het V&A, dan nog een vrouw, die mij eerder die avond al een Lavendel koekje had aangeboden (wat ik toen verkeerd op at) en nog een man. Het gesprek gaat over mijn komst naar Londen, hoe ‘exciting’ het voor mij moet zijn om in een nieuwe stad te zijn. Een relax onderwerp! Ik besluit daarom ook lekker mee te praten. Ik praat volop over wat ik dit weekend nog van plan ben, en of iemand nog interessante tips heeft. Maar dan voel ik opeens iets nats in mijn schoen. Wat kan dat nou zijn? Ik kijk naar beneden, en wat ik daar zie.. Ik sta met mijn voet in de honden drinkbak. En ik sta er niet alleen in, ik heb hem ook nog eens kapot getrapt. OMG! Ik ben, terwijl ik met mijn voet in een hondendrinkbak sta, met 4 wijze museummensen aan het praten. En ik heb de bak kapot getrapt. OMG. Wat nu? Denk, denk. Dit nu bekend maken, is echt te pijnlijk. Nee nee, dat doen we niet. Ok, ik ga naar het toilet. Ik excuseer me tegenover mijn gesprekspartners en ga naar het toilet. Als ik net op de gang aankom, hoor ik vanuit de woonkamer dat de kapotte hondenbak ontdekt is. ‘Ojee, sneller Joost!!’. Ik spoed me naar het toilet. Als ik de toiletdeur open, valt het me op dat de stenenvloer mat is. Een matte stenen vloer? Omg – dat bekent dat ik een nat spoor achter laat? Ik kijk achter me. En ja, er loopt precies een spoor vanaf de woonkamer, door de gang, tot waar ik nu sta….. Kan het nog erger? Ik bel Imke. ‘Imke, we moeten NU weg’. Buiten gieren we het uit.

Social media:

3 Comments

  • Reply December 12, 2014

    Rianne

    hahaha ik heb echt hardop gelachen! Lekker ongemakkelijk!

  • Reply December 12, 2014

    Inge

    Hahaha gewéldig! Het zou zo een Inge-actie kunnen zijn.

  • Reply December 15, 2014

    Claudia

    Haha ik dacht eerst waar gaat dit naar toe. Ongelooflijk hoe je op zo’n feestje beland. En dan met zoveel mensen, wow

Leave a Reply