Funny Stories: de ski-halfpipe in Oostenrijk

Foto008

Vandaag ben ik in Sell Am See in Oostenrijk. Mijn vader heeft me uitgenodigd voor een korte skitrip in de Alpen. Vier dagen vrijheid op de piste, daar zeg ik geen ‘Nee’ tegen! Het enige waar ik me een beetje zorgen over maak, is mijn ervaring – zo veel heb ik nou ook weer niet geskied de laatste jaren.. Maar hey, dat komt vast goed! Tot nu toe stond ik altijd na de eerste afdaling meteen hartstikke zeker op mijn latten.

Mijn vader heeft zo’n skitrip voor werkende mensen geboekt. Je wordt om 19.00 op woensdag met de bus opgehaald, komt dan om 09.00 ’s ochtends aan (slaapt ondertussen in je luxe stoel/bed) en vertrekt dan zondag om 18.00 uur weer, zodat je maandag weer naar je werkt kunt. Woensdag heb je dus je gewone Nederlandse leventje, donderdagmorgen sta je opeens op de piste!

En wat is de piste mooi! Gigantische bergen, overal sneeuw, niet zo druk. Fantastisch! Na het huren van skies nemen ik en mijn pa gelijk de lift naar boven. Als we bij de tweede lift zijn aangekomen, skiën we meteen naar beneden. Eigenlijk ook zonder ook maar op de kaart te kijken.. Daar gaat het natuurlijk mis.

Hier kwamen we net boven aan. Je ziet: ik heb er nog zin in!

Hier kwamen we net boven aan. Je ziet: ik heb er nog zin in!

Als je uit de skilift komt, moet je meteen beslissen of je links- of rechtsom de berg af gaat. Wij hadden geen idee en slaan meteen links af. – dom! Als we een meter of 30 naar beneden zijn, realiseren we opeens dat dit de toegangsweg is tot een halfpipe – zo’n uitgegraven ‘halve cirkel’ om in te stunten. Mijn vader besluit meteen: ‘ik ga terug’. En hij begint zo suf met zijn skies zo loodrecht op de berg stapje voor stapje terug omhoog te lopen. ‘Ja daaag’ denk ik, ‘ik ga hier niet zo schraal omhoog lopen klauteren met skies aan’. ‘Die ramp ziet er überhaupt niet moeilijk uit!’. ‘Het is maar een beetje sneeuw.. Dat kan ik echt wel, hoor’. En voor dat ik het door heb, sta ik aan de zijkant van die ramp. Dom, dommer, domst. Dus voordat ik überhaupt al heb geskied dit jaar, ga ik meteen op de halfpipe..

De stoeltjeslift komt over de halfpipe. Dat betekent dat er de hele tijd bakjes met mensen voorbij komen. Op gegeven moment hebben de mensen door dat ik daar sta. Ze denken natuurlijk ‘Oh prachtig, zo’n waaghals gaat ’t weer proberen!!’. Iedereen begint dus wild te klappen en mij toe te juichen. OMG!! ‘Nee, dit wil ik eigenlijk echt niet, maar ja, nou kan ik echt niet meer terug’. ‘Naja, zo moeilijk kan het niet zijn’ en huppa, onder het zicht van zeker 30 andere skiërs, laat ik mezelf naar voren glijden..

Dit is vanuit de stoeltjeslift omhoog. Daar boven op de berg zit meteen links deze halfpipe.

Dit is vanuit de stoeltjeslift omhoog. Daar boven op de berg zit meteen links deze halfpipe.

Dat die halfpipe-zijkant ongeveer 2 meter stijl naar beneden gaan, zie je er van boven eigenlijk helemaal niet van af. Dat realiseer je jezelf pas als je naar beneden glijdt. OMG. ‘DIT GAAT VEEL TE SNEL’. Ik heb ook nog helemaal geen idee van hoe ik moet sturen, of remmen, of weet ik het allemaal. Hallo, dit is de eerste keer dat ik sinds een jaar ski – daar moet je ff aan wennen! Zonder dat ik het me realiseer, knal ik weer omhoog. Vol omhoog. Helemaal die halfpipe weer uit. Bam, knetterhard op mijn reet. Ski tegen mijn kop aan. Half knockie eindig ik in de sneeuw. Vanuit de liften is het in een klap dood stil. ‘Oohhhh dit is zo gênant’. Terwijl ik de sneeuw uit mijn nek begin te halen, bedenk ik me; scheisse, ik ben er nog niet…

Ik moet nu namelijk nog een stuk langs die halfpipe omlaag. Ik weet niet precies waarom ik er niet langs kon lopen, of iets in die trant, misschien dacht ik niet helemaal helder meer. In ieder geval; ik ga weer die halfpipe in. Deze keer natuurlijk super verkrampt omdat ik harstikke bang ben.. Als je iets tijdens het skiën niét moet zijn is het natuurlijk verkrampt. Dus ja, onder het zicht van een nieuwe lading mensen in de stoeltjes lift, ga ik weer naar beneden. Deze keer blijft mijn rechterski in de sneeuw steken. Fan-f*cking-tas-tisch. Ik heb nog veel te veel snelheid en wat gebeurt er? Ik verlies de ski, net zoals mijn evenwicht, knal weer omhoog, val weer kei hard op mijn reet, en lig weer in een lading nieuwe sneeuw. Oh god. En al die mensen die het weer hebben gezien.. Neeee! En nu ligt die verdomde ski ook nog in die halfpipe.

Dit is zo'n halfpipe (ik heb geen foto, want ik ben hem daarna natuurlijk volledig uit de weg gegaan). En zo zie je ook hoe je hem hoort te gebruiken; lekker stunten! (via: http://english.cntv.cn/)

Dit is zo’n halfpipe (ik heb geen foto, want ik ben hem daarna natuurlijk volledig uit de weg gegaan). En zo zie je ook hoe je hem hoort te gebruiken; lekker stunten! (via: http://english.cntv.cn/)

Naja, chapter 2 begint; Joost laat zich in de halfpipe zakken. Nog steeds kijkt natuurlijk iedereen vanuit die stomme liften. In die lift is er ook niks beters te doen, so I don’t blame them, maar toch.. Naja, ik laat me dus op één ski die halfpipe in glijden. Gaat allemaal goed. Alhoewel het er natuurlijk extreem klunzig uitziet. Ik pak m’n ski. En dan realiseer ik me opeens – scheisse, nou kom ik die hele halfpipe niet meer uit..

Alsof het allemaal niet erg genoeg is, komt er dan een pro die voor mij moet uitwijken.. Maar die me vervolgens, wederom onder het zicht van iedereen, er helpt uit te komen. Hartstikke gênant, word ik aan mijn armen omhoog getrokken. Zo veel te snel, waardoor het er allemaal helemaal niet stabiel uit ziet. Hehe, nouja, die gigantische kneus Joost is eindelijk vrij. Al het zelfvertrouwen, al het zelfrespect, überhaupt alle positieve gevoelens die ik ooit over mezelf had, zijn als sneeuw voor de zon verdwenen. Snel ski ik 500 meter naar beneden. Omg, dit nooit meer! Hahaha.

Social media:

1 Comment

  • Reply December 26, 2014

    Caro

    Hahah, ben zelf ook wel eens in een halfpipe terecht gekomen op ski’s en dat was inderdaad een ramp! Leuk hoe je dit hebt beschreven!

Leave a Reply