Persoonlijk: job hunt, generation Y en B.com

foto 2

Weg geweest

Het is alweer een tijdje geleden dat ik voor het laatst wat geschreven heb.  Ik had er geen zin in. En dat had er eigenlijk mee te maken dat ik in een groot gat beland was. Iedereen zegt het wel; na je afstuderen is het echt even lastig. Maar ik dacht (naïef): ach, komt wel goed. Nou, echt niet. De onzekerheid breekt je. Je weet niet waar je over 3 maanden zult zijn. Ik hoopte wat ik Berlijn te vinden, maar die kans was klein. Waar ben ik overmorgen? Daarnaast moet je heel sterk in je schoenen staan om je niks aan te trekken van de afwijzingen. Altijd een standaardmailtje; “Sorry meneer K., de positie is inmiddels gevuld”, of erger nog: geen reactie. Als je dan toch ergens een keer wordt uitgekozen, leef je daar weken naar toe ‘Oh god, ik verhuis naar München, hoe overleef ik dat ooit?’, ‘Yes, bij de laatste 10 van Gent, wel ver weg, maar dichter bij Nederland!’. Dan vindt het gesprek plaats. Je stopt je hele ziel en zaligheid erin. Je bereidt je tot in de puntjes voor. Het gesprek loopt goed. Twee weken later: “Beste meneer K., helaas moeten we je mededelen dat…”. En dat waren dan weer weken van opwinding, spanning en vooral ook hoop. Dan moet je erg zeker van jezelf zijn, om er moet in te blijven houden.

Zo zeker was ik niet.

Toen ik van het GFZ Potsdam op 29.03.2016 een standaardafwijzing kreeg voor een sollicitatie van 15.10.2015 (hebben jullie geen respect voor jullie sollicitanten?!), gooide ik het roer om. Ik kwam met een back up-plan.: ‘Ik doe aan deze onzin niet meer mee. Waarom zou ik eigenlijk een succesvolle carrière moeten hebben? Ik bepaal zelf wel wat ik leuk vind in mijn leven! Doen wat de maatschappij van mij verwacht? – Echt niet! Ik zoek het eerste de beste baantje, heb een geweldige zomer in Berlijn en van het geld dat ik ermee spaar, ga ik overwinteren in een tropisch land. En daarna, dat zie ik dan wel weer’.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik dacht; studie-gerelateerd lukt ’t niet, dan mijn hobby: reizen. En voordat ik het wist werkte ik bij Booking.com (je weet wel, die website waar je hotels boekt).

En ik moet zeggen, de eerste weken was nog zo gek nog niet! Ik had weer wat te doen, verdiende geld, ontmoette nieuwe mensen en was dagelijks met reizen bezig. Ok, het salaris was niet goed en zoveel was k met reizen nou ook weer niet bezig, maar in ieder geval deed ik niet mee aan dat wat de maatschappij van mij verwachtte; carrière maken. Soms werkte ik in ’t weekend, dan weer ’s avonds. Ik kon na een nacht stappen gewoon naar mijn werk (want who cares als je simpel werk doet). Ik had in ieder geval niet het 9-to-5 leven wat van me verwacht werd en ik kon gewoon gaan wanneer ik wilde; zo’n soort baantje had ik toch meteen weer gevonden.

Na het werk lachten we om de domme gasten die we aan de lijn hadden; Die vrouw die per ongeluk 3 2-persoonskamers met gehandicapten faciliteiten had gereserveerd voor haar zakenreis naar Brussel, die vrouw die was gaan douchen zonder het gordijn dicht te doen en daarbij 3 hotelkamers volledig verwoest heeft door waterschade (amai meneer, ik ben een beetje onhandig!) of dan die travestiet die een foto van zichzelf in doorschijnend lingerie heeft toegevoegd als betalingsbewijs. Lachen, gieren, brullen!

Foto's uit onze groepsapp: happy collega's (uit privacy overwegingen natuurlijk een zwart balkje).

Foto’s uit onze groepsapp: happy collega’s (uit privacy overwegingen natuurlijk een zwart balkje).

Maar nu, na net 2 maanden bij B.com staat het me volledig tegen. Ik krijg Duits minimumloon terwijl mij de eerste dag doodleuk verteld wordt: ‘Laten we even naar het Adlon-hotel kijken. (..) Dat is dus in totaal meer dan 1 miljoen die ze per jaar aan commissie betalen! En dat is slechts één hotel van alle 900.000 die we online hebben staan’. Tijdens de lunch wordt eten verzorgd, maar belasting daarover wordt wel ingehouden op je salaris. Natuurlijk zijn er allemaal super leuke feesten met 2 uur gratis drank, maar welk bedrijf verzorgt geen bedrijfsborrel? Als het goed gaat met een bedrijf, moet je met zijn allen die winst delen. Wekelijks stuurt het management ons e-mails: ‘We hebben weer een record verbroken, 1 miljoen reserveringen vandaag! – we kunnen het niet zonder jullie!’ En nee, dat kunnen jullie inderdaad niet zonder ons. Dus ga ons niet het minimumloon betalen! Daarnaast wordt elke stap die je zet geregistreerd ‘we are a data driven company!’ Sure, jullie hijgen gewoon in onze nekken zodat we voor zo weinig mogelijk geld zo veel mogelijk presteren. Voorbeeld: Ik moet email en telefoon beantwoorden. Per uur wordt er ingedeeld wat je moet doen. Laatst werkte ik 5 minuten langer aan de email dan dat er in mijn rooster stond. Ik kreeg direct een telefoontje (!): ‘je moet je telefoon aanzetten’. Big brother is watching, guys.

Eén miljoen reserveringen

Eén miljoen reserveringen op één dag

Sommige collega’s noemen het: ‘moderne slavernij, verhult in een mooi jasje’. Dat is misschien ook een groot woord. Natuurlijk is het onze eigen keuze, en kun je elk moment weg. Maar de situatie is nou eenmaal niet zo perfect op dit moment. Bijna al mijn collega’s hebben een master afgerond en kunnen niks beters vinden. Tja, wat moet je dan? Ook al blijft het vrije keuze, ik vind dat B.com er handig gebruik van maakt.

Nu weet ik dat er veel meer mensen in mijn situatie zitten. Generation Y; wie kent ’t verhaal niet. Opgegroeid in een goede economie, veel te besteden gehad, altijd gehoord dat we uniek zijn en daar iets mee kunnen doen. Het leven niet meer zien als simpelweg geld verdienen en daarnaast je leven leiden, maar het geheel zien als een grote zoektocht naar geluk. En daarnaast de kwelling van Social Media, waar we alleen maar zien hoe het gras van de buren veel groener is.

Daarom ook deze blog, ik geef eerlijk toe: ik vind mijn werk niks, maar ik kan op dit moment gewoon niks beters vinden.

(maar ik geef niet op!)

Social media:

1 Comment

  • Reply August 1, 2016

    Paul

    Dit klinkt niet best, en ik hoop dat je werkgever niet meeleest hier? Die hebben ook wel een webcare afdeling toch? Dus misschien toch rustig door solliciteren naar een less shitty baantje? Sterkte!

Leave a Reply