Persoonlijk: Stuart Highway, van Adelaide to Darwin, we did it!!

 In 2012 – 2013 was ik acht maanden op pad. Vier maanden door Austalië en Nieuw Zeeland. Hier werken, daar kamperen. Wat een vrijheid! Daarna vloog ik door naar Taiwan – wat een verandering! De laatste 3 maanden was ik in Thailand, Laos, Vietnam en Cambodja. Een FANTASTISCHE reis. Hier lees je mijn persoonlijke verslagen!

Heyyyyyy trouwe lezers. Goed nieuws: Ik leef nog! Met heel wat nieuwe kilometers op de teller ook; meer dan 4000! We zijn all the way from Adelaide naar Darwin gereden. Een hele rit en een hele zit, maar meer dan de moeite waard. We zagen emus, dingos, kangaroos, tafelgebergten, monolieten en noem maar op.

Eerst presenteer ik u het reisgenootschap:
Fabienne Kircher. Een duitse dame uit Nurnberg. 20 jaar oud en al 5 maanden onderweg. Soms chagrijnig als ik en Marlies weer ´geologiefreaks` waren, maar na een chocolaatje dan al gauw weer tevreden.
Marlies Weber. Een andere Duitse dame uit Trier. 10 maanden onderweg en nu maar eens besloten een auto te kopen. Mede-natuur-freak, dus een grote steun als ik weer een afslag wilde pakken naar een suffe berg.
Joost Koks. Een super leuke jongen uit Nederland.

Dit verhaal gaat echt kilometers lang worden. Het wordt een typisch (ietwat saai) reisverslag met een beschrijving van dag tot dag. Als je écht geinteresseerd bent (misschien een verdwaalde opa), raad ik het volgende aan: Zet een lekkere kop thee en ga er eens goed een avondje voor zitten. Voor de rest (iedereen dus): Met enkele sterren (1 tot 5) geef ik aan hoe interessant de dag was en dus hoe interessant het is om te lezen. Kan je t lekker kort houweeee. Onder elke titel de bijbehorende slogan die we met dikke letters op t achterraam schreven.

Feb. 1. ´Plan N welcomes on board Joost.´ *****
Adelaide (0 km)
Na een chille 1.5 uur vliegen kwam ik aan Adelaide (stad aan de kust in Zuid-Australie, 1.300.000 inwoners). Nadat de dames een half uur te laat aankwamen met kapot achterlicht, dacht ik meteen: ´oh jee, was dit wel slim?´. De toon was helemaal gezet toen we vervolgens de verkeerde afslag namen op `t vliegveld en bijna een betaalde parkeerplaats opreden, die we achteruitrijdend via een verboden-toegang-weg hebben kunnen omzeilen. Hoe zou dat ooit goed komen…

Feb. 2. ´Hit the road´ ***
Adelaide – Port Augusta (350 km)
Van vroeg wegrijden bleek geen sprake, eerst het licht laten maken, de rare lampjes laten controleren en de laatste spullen inslaan: om 15.00 reden we weg. Onderweg droge weide, industrie, dorpjes en soms een zoutmeer. Een stop bij een havenstadje en eentje bij ´the Flinders Ranges´ (gebergte). Want we konden stoppen waar we wildennnnn. Zoveel beter dan de bus, nu al! In Port Augusta (laatste stadje voor de ´outback´)wilden we overnachten. Lastig, want waar zet je midden in een stad je tent? Na 2 uur zoeken plekkie gevonden, maar ja hoor, waaide te hard. Dus met zijn drieen in de auto slapen dan maar..

Feb. 3. ´It was nice to meet you, guys!´ ****
Port Augusta – Coober Pedy (500 km)
Had eigenlijk wel goed geslapen. In ´t park ontbeten (oats (ik denk havermout in NL? Ik eet dat nooit) met melkpoeder en water, het einige wat goed blijft bij woestijntemperaturen) en de echte outbackkkkk in. Meteen geen bereik meer. De outback bleek één grote bak zand en rots. Af en toe wat struikjes, soms een kapotte auto. De eerste kangaroo die we zagen was uiteraard dood (Australie cliché), die 100 daarna helaas ook. Meine gute, het leek wel kangaroo slachthuis die snelweg. Alleen maar botten, lijken en andere slachthuis producten. De eerste emu was helaas ook dood, maar de tweede leefde (zo´n beest rent echt als een mongool, probeer maar eens). Na nog een hoop lijken (kangaroos, schapen, koeien, vogels) en af en toe een aasetende gier, bereikten we het outback stadje Cooper Pedy. Gesticht vanwege het opaal in het gesteente. Door de hitte zijn alle gebouwen ondergronds (we waren al bang dat we t voorbij zouden rijden omdat we `t niet zouden zien, viel gelukkig mee). Na het bezoek aan een kerk (boring) en de plaatselijke ondergrondse camping (kamperen in een donker ondergronds hol?, nee dank u vriendelijk) zijn we zelf opaal gaan hakken (gevonden!) en daarna s avonds doorgereden. Geen succes, om de 5 minuten een kangaroo voor de moterklep, dus lekker naast de weg gaan kamperen.

Feb. 4. `Ulure here we come!` ***
Coober Pedy – Curtis Springs (700km).
Eigenlijk gewoon 700km rijden door niks. Af en toe een beetje op onderzoek in de woestijn (alleen botten en nauwelijks iets levends). We hebben de grens gepasseerd van South Australia naar de Northern Teritory. Aan `t eind van de middag zagen we ons eerste natuurlijk fenomeen: Mount Connor. Een tafelberg midden in de woestijn. Heen gereden en beetje gechilld. Iets verder gaan kamperen op een gratis camping.

Feb. 5. ´Uluru here we (actually) are’. ****
Curtis Springs – Yalara – Kata Tjuta – Yalara (250 km)
De dag begonnen met een lekker ontbijt waarbij we tot onze grote verrassing (en schrik) vergezeld werden door een metershoge emu. Omg. Gelukkig bleek ie niet aggresief en konden we ons ontbijt lekker met zijn vieren delen. De emu was nog niet weg, of er stond al weer een meterlange hagedis klaar. Kennelijk waren we nu echt in de woestijn! We bleken naast 3 duitsers te staan die we al eerder hadden gezien. Zij waren al bij Uluru geweest en hadden nog 2 kaarten (3 dagen geldig, voor 25 gekocht, 50 bespaard! Catching). Na een paar uurtjes rijden waren we bij ´t naastgelegen resort (eerst maar even zwembad dan, toch te heet om te lopen). Eind van de middag Kata Tjuta (Aus: The Olgas) opgezocht. Aboriginal voor vele hoofden; een verweerd gebergte bestaande uit 35 domes met diepe, brede geulen ertussen in. We hebben in zo´n geul gelopen. Die dingen zijn huge! (tot 580m). En het vreemde: we waren helemaal alleen! Op gegeven moment begon de zon onder te gaan en zijn we lekker op een uitzichtpunt gaan koken en genieten. Die kleuren, ongelofelijk! Amazing!!

Feb. 6. `From sunrise till sunset´ *****
Yalara – Uluru – Curtis Springs (180km)
Vandaag was het zo ver. Uluru (Aus: Ayers Rock), de bekende rode rots van Australie. De grootste monoliet (losstaande steeen) ter wereld. 350.000.000 jaar oud en ooit zo hoog als de Himalayas. Inmiddels door erosie niet hoger dan 380m, maar daarom niet minder mooi ! De dag begon goed toen bleek dat het in de regio weer een ander tijdstip was en wij al om 04.50 bij het park stonden. We hadden maar 2 kaarten (en waren met 3 natuurlijk) en 3 x raden wie zich achter in de auto moest verstoppen? Ik. En drie keer raden wanneer het park open ging? 05.00. En drie keer raden waar we stonden? Voor de parkwachter. Waren 10 ´ietwat minder plezierige´ minuten (graf en ellende). Plekkie gezocht en op de auto gaan zitten voor een goede view. Langzaam wird het lichter en tot dat rode bolletje helemaal boven de horizon uit kwam. Kleuren van Uluru veranderde per minuut; mooooi. Daarna zijn we de rots gaan beklimmen (380m), met een prima uitzicht over de vallei. Hoogtepunt na hoogtepunt! Nog een stuk er omheen gelopen tot het te heet wird (uiteraard heb ik nog even een steentje mee gepikt!). In de hutjes bleek het te heet, en dus zijn we maar weer naar het zwembad in het resort gegaan. Eind van de middag weer terug voor de zonsondergang. En die was zooooo mooi. Ik laat de foto´s hier spreken. Alsof we in de cover van de National Geographic stonden. Amazing!

Feb. 7. ´Time to move on´. *****
Curtis Springs – Watarrka National Park (Kings Canyon) (250km)
On our way to Kings Canyon. Steekwoorden rit: Hot (de verkeerdbordjes aan de rand van de weg waren zelfs gesmolten). Oja, en we hebben door een windhoos gereden (diameter 5m), was geinig! ´s Middags kwamen we dan aan bij de Kings Canyon; een in zandsteen ontstane vallei, onstaan door miljoenen jaren van uitslijping door water. Daardoor inmiddels een permanent waterhole met unieke vegetatie. Witte gumtrees met heldergroene bladeren en verschillende palmsoorten. Had echt iets magisch, heel mooi. We hadden nog 1.5uur voor zonsondergang, dus toen gingen we op de rotsen liggen chillen. En dat moment, beste mensen, zou zo maar eens een van de gelukkigste momenten uit mijn leven geweest kunnen zijn. Marlies vroeg op gegeven moment: ´Wat gaan we morgen eigenlijk doen?`. En ik dacht: ´Ojaaa morgen.. Daar had ik nog helemaal niet aan gedacht, morgen´. En toen besefte ik opeens: ´Woooow. Ik denk niet eens aan morgen. ´t Leven zal nooit meer zo simpel zijn als het nu is`. Daar zaten we. Op één van de mooiste plekken ter wereld. Helemaal vrij. Vrij om te gaan en te staan waar we willen. `t ene na ´t andere hoogtepunt. Goed gezelschap. Letterlijk 0 zorgen aan mijn hoofd. Daar reizen we voor toch? J Ja woow, echt een goed moment!!
´s Avonds gingen we (illegaal) kamperen in t resort. Er zaten overal dingo´s (wilde honden, niet direct gevaarlijk, maar wel oppassen!). Fabienne durfde niet alleen naar de wc, dus ik moest mee lopen. Ik zei: valt echt wel mee hoor. En drie keer raden waar zo´n dingo stond? Recht voor de wc. Fabienne heeft die nacht in de auto geslapen haha.

Feb. 8. ´We rocked it` ****
Watarrka National Park – Rainbow Valley (250 km)
Voor 8am (want dan sluiten de meeste tracks weer) stonden wij al naast de Kings Canyan, dit keer van boven af bekeken. De omgeving leek een soort van maanlandschap, heel bijzonder, check de fotos maar. We hadden 7 liter water bij, leek ons veel te veel. Maar om 10.30 was alles op, en toen waren we halverwege… ooops. Gelukkig hebben we ´t overleeft! Later die dag moesten we terug naar de Stuart Highway. Dat kon of via 350km verhard, of 100km onverhard. 100km onverhard, dat kon nog wel eens spannend worden. Samen met Rona (taiwanees) hebben we in kleine kolonne (2 autos :p) de weg getrotseerd. Spannend wird ´t zeker, toen een storm uitbrak en liters waren naar beneden kwamen. Steeds slippen, maar door het stoffige zand konden we ook niet stoppen. Een betrekkelijk spannend half uur later ging de wind gelukkig liggen. En toen stond er een wilde dromedaris! Joehoe super vet. We konden helaas niet stoppen. Maar leuke 10 seconden, dat zeker! Ook passeerden we nog meteorieten kraters (ja, we hebben echt alles gezien!). En toen hadden we eindelijk de highway weer bereikt en konden we gaan slapen bij de rainbow valley.

Feb. 9. ´Bye focking flies´
Rainbow valley – Alice Springs (150 km)
Slapen op een picknicktafel onder een klamboe bleek toch niet heel relax (gebroken rug), maar we zagen wel een mooie zonsopgang. ´s Ochtends ging ik weer op kangeroo expeditie rondom het uitgedroogde zoutmeer dat voor de Rainbow-berg lag. Niks gezien, maar de klei was ook wel cool (uitgedroogd, dus grote scheuren). In Alice Springs konden we eindelijk weer echte melk kopen! De stad zelf viel tegen (niet compact, en vervallen).Via internet hebben we een paar solicitaties gedaan. Ook hadden we weer bereik. Maar het voelde alsof we nog helemaal niet klaar waren met de expeditie, dus toen bedachten we: We gaan gewoon weer! Zo geschiedde het dat wij die avond weer in de wildy sliepen! We zouden de 2 – 3 daagse MacDonalds Ranges Loop rijden!

Feb. 10. ´Still untervogelt´
Alice Springs – Ormiston George (100 km)
Gewekt door 100 jankende dingo´s (eng, want wij in tent). Deze dag door bergen gaan rijden. Eerste stop was bij een uitgesleten canyon van 80m, uitgesleten door een klein riviertje, dus erg smal! Daarna zijn we in een waterhole gaan zwemmen. Midden in de woestijn, tussen de rode rotsen. Zeer plesant! Ook zijn we langs de Ochit Pits gegaan. Verschillende kleuren zandsteen (ooit bodem meer, verschillende sediment afzettingen (silt, klei, silica-rijk, arm etc.). Hiermee hebben we op feestelijke aboriginal wijze ons lichaam versiert. Bleek later een boete van 5000$ op te staan, vanwege onteren van hun cultuur. Ja, erg tactisch van ons. Later die middag kamp geslagen op een lege camping. Door een middagbui waaide onze tent meteen weg. Dat hebben we gelukkig kunnen oplossen (tent in wc en briefje met: helaas gesloten, gebruik mannen-toilet, groetjes park beheerder. Hihi).

Feb. 11. ´Calm down´.
Ormiston george – Alice Springs (180 km)
Mijn ochtend-kangeroo-expeditie was wederom onsuccesvol. Wel 350.000.000 jaar oude granietformaties gezien. Ook geinig. Voor mij. Want ben nerd. Die dag zijn we weer op t gemakje rond gereden. Eigenlijk alleen een ander waterhole opgezocht waar we uren zijn blijven hangen. Helemaal alleen tussen vogels en natuur. Leuk detail: wilde een hagedis vangen, zat er onder die steeen opeens een duizendpoot van 25cm. 1cm van mijn hand. AAAAAAAH. Eerste keer dat ik schreeuwde voor een insect. Volgens mij zijn de vogels daar vanwege schrik nog steeds niet terug gekeerd. Bij zonsondergang hebben we in de buurt van Alice Springs weer, walibies gevoerd! Die kwamen daar naar de rand van de natuur om een beetje te snacken. In Alice hoorden we dat we op solicitatie mochten komen bij de McDonalds over 2 dagen. 1500 km verder. Dat zou dus haasten worden..

Feb. 12. ´Just wanna have fun`
Alice Springs – New Castle Waters (750 km)
Eindelijk weer een mooie zonsopgang na alle regen en bewolking! Meteen vol gas, want we moesten kilometers maken. Australia´s UFO capital gepasseerd. Een stadje waar kennelijk diverse ufo´s overvlogen. 50 km verder kwamen we bij de ´Devils Marbles´. Gigantische ronde boulders (grote stenen) van soms wel 5 meter doorsnede (overblijfselen van een tig-jaren oude verweerde granieten intrusie). Volgende 200 km heb ik gereden, en op een vogel na (veertjes dwarelden naar binnen), ging dat goed. In de middag zagen we opeens een ziek donkere wolk. En in een paar minuten barste het noodweer los. Ongekende hoeveelheid water storte naar beneden. Er was maar een oplossing (rijden kon niet): dansen in de regen! We begonnen duidelijk in het natte noorden te geraken. In New Castle Waters onze tent opgezet onder een informatiekioskje en tukkennnnn

Feb 13. ´We just wanna have work´
New Castle Waters – Katherine (450 km)
Weer gecrost. Omgeving werd steeds groener, de woestijn waren we nu echt uit. Overal sprongen kangaroes over de weg (domme beesten; gelukkig werkte de rem). Ook zaten er ´zeldzame´ zwarte kakatoes, 50 tegelijk. En overal gigantische termieten nesten!! Echt meters hoog. Leek wel New York van de termieten!
Na 300 km waren we in Mataranka, waar een grote ondoorlaatbare limestone plaat aan het overvlak kwam: hotsprings!! Als een soort van oase lagen we in het lauwe water, tussen de palmbomen. Heeerlijk!
Ok, snel naar de Mac nu voor sollicitatie! Ik had een gesprekje met slecht engels sprekende mevrouw Garcie en al na 4 vragen besluit ze : Ill hire you !. Nice ! Fabienne mag ook. Marlies helaas niet. Klote en sfeer verpest :p

Feb 14. ´Not our best day´.
Katherine – Adelaide River (250km)
Saaie dag met werk zoeken voor Marlies en longterm stay voor mij en Fabienne. Alles ging mis (´not our best day´); melk knoeien, pannekoeken aanbranden, betrapt op dure camping etc. Om 15u waren we al weer klaar met Katherine en gingen we richting Darwin (moesten pas over week beginnen). Op de snelweg ontstond er een ongelukkige situatie en reed de auto voor ons 3 kakatoes aan. 2 dood en eentje zwaar gewond. Die ik heb ik snel gepakt en naar de dierenarts proberen te brengen. Hij is helaas in mijn armen gestorven L. Was erg zielig! Daarna reden we weer en zagen we eindelijk een slang. Marlies: ´aahh cool, my first snake!!´, ´ohh fuck my first snake L´. We hadden er over heen gereden. Ging lekker dus. Daarna sprong er weer een kangeroe voor de auto die we op 2 cm hebben gemist. Toen waren we dr wel weer klaar mee en zijn we in Adelaide River gestrand (waar ik nog chagerijniger van wird, want ik rij geen 3000 km om weer in Adelaide te zijn).

Feb 15. ´Stuart Highway: 3216 km; we did it!´
Adelaide river – Darwin (100 km)
Na een kletsnatte horror nacht (tropische storm + lekke tent is klotecombi) werden we wakker tussen letterlijk 100´en kangaroes. Joehoe, mijn eerst succesvolle kangeroe expeditie en nog wel vanuit de tent! De laatste 100 km bleek een eitje en daar hadden we de volledige 3216 km lange Stuart high way afgelegd!! Joehoeeeeeee. En we waren weer in de beschaving. Dus onszelf getrakteerd op een heerlijke motelkamer! De dag bestond uit wassen en lekker eten (kaas kann je bij de zelfscan aan slaan als watermeloen (betekent 1.20 ipv 7.50 :D )). Lonely Planet had het over een gezellige mix van aziatische culturen blabla, toen ze Darwin beschreef. Dus ik had er helemaal zin in, een beetje Azie. Niks bleek minder waar, en het was gewoon weer een saaie Australische stad met dronken toeristen en weinig sfeer.

Feb 16. ´Fucking Darwin´
Darwin – Kakadu National Park (250 km)
Tussen de natte was opgestaan (fijn, die humidity). Darwin was niet echt leuk. En Marlies kon geen werk vinden. Wat wel leuk was, was dat ik Vita opeens tegen kwam! Vet toevallig. Even weer een Nederlands gesprek. (ik spreek inmiddels trouwens redelijk duits, we proberen altijd paar uur te leren). Daarna hadden we t wel weer gehad en zijn we richting Kakadu National Park gereden. Een gigantisch natuurpark bestaande uit riviersystemen die in the wet season (het huidige seizoen) overstromen en grote floodplains creeren. Het park zou grotendeels onder water staan en krokodillen zouden overal zwemmen. Onze interesse was gewekt! Helaas hebben we die dag net de ingang kunnen bereiken en moesten we noodgedwongen overnachten in een wc.

Feb. 17. ´Crocs: For dinner next car please´
Kakadu National Park (200 km)
De nacht was klote want we dachten dat een krokodil rond liep. Maar we zullen t nooit weten, want we durfden uiteraard niet te kijken. We stonden op naast een floodplain. Super grote waterbody met duizende eenden en grote roze waterlelies. Wederom een scene uit de National Geographic! Helaas geen crocs, dus naar een crocspotplaats gereden. Na uren in de auto wachten (want ze zouden rond lopen en je opeten) hadden we er nog geen gezien. En toen zwommen er opeens aborigonals in die rivier. Zoveel krokodillen zaten er dus.. Later brak er een storm uit en was de bliksem in geslagen: bosbrand!! Super vet, een echte bosbrand! Omdat het vochtig en groen was, ging t niet zo snel. Dus konden we lekker dichtbij komen. Was wel ff rennen als er een windvlaag kwam, haha. Als je naar de grond keek, zag je echt alles vluchten; grote spinnen, torren, wandelende takken, muizen en zelfs slangen!! Alles was op de vlucht. Was wel aandoenlijk, in één klap was die hele leefomgeving verdwenen. Maarja ru“ine is de sleutel tot transformatie, en nieuwe natuur zal zich nu ontwikkelen. De dames waren al lang gaan wandelen langs de aboriginal art sites (na 1,5 uur) en toen was ik dat parcours maar hardlopend gaan doen. Ik was daarna natuurlijk zo nat als een zeeleeuw onder water. Maar had nog wel even mooi alle oude muurschilderingen gezien.

Feb. 18. ´No comment´
Kakadu National Park – Pine Creek (120km)
Het Kakadu National park, waar we volgens Lonely Planet ´zeker een week voor moesten uittrekken´, bleek verder zo goed als gesloten (door wet season). We konden niks meer doen. Oja, één stomme berg voor uitzicht, maar daar stonden bomen voor. Oplossing: zwembad bij resort. Maar vonden we toch stom. Nu hadden we niet écht gezien. Toen ben ik maar eens met de baas gaan praten voor een korting op de (onbetaalbare) boottochten, en dat is gelukt! Nog steeds een rib uit mijn lijf, maar 2 uur later stonden wij op de boot varende over de floodplains!! Echt superrrrrr mooi. Een van de mooiste plekken waar ik ooit bent geweest. Zo kalm en helder. En alle planten, zo helder gekleurd. En na 15 minuten, tada, kwamen de crocs voorbij zwemmen. We hebben er wel 10 gezien!! Zelfs eentje van 4 meter, 10 cm van de boot af (liet ik natuurlijk weer bijna mijn hand af eten). Was echt indrukwekkend. Echt cool dat we dat gedaan hebben!

Feb 19. ´Back in town´.
Pine Creek – Katherine (100 km)
Na een overnachting onder het terras van het toeristeninfocentrum zijn we terug gereden naar Katherine, waar we later die middag aan de slag konden bij de Mac. En daarmee was ons avontuur ten einde.. Drie fantastische weken! Thanks Fabienne en Marlies. And thanks mom&dad for making this possible. And thanks myselve for having the courage to travel alone to oz.

Ps. Feb 22. (vandaag). McDonalds, beter McMotherfockers genoemd, geeft ons slechts 24 uur in de week. Gevolg: Back on the road. Gevolg daarvan: geen bereik, geen tijd voor Whatsapp, geen mail beantwoord. Maar komt wel weer!!! Ik leef nog en maak het goed. xxxx

Social media:

Be first to comment