Inferno

Lezen of wegwezen: Inferno van Dan Brown

Robert Langdon, hoogleraar kunstgeschiedenis en symboliek, wordt op een nacht wakker in een ziekenhuis in Florence zonder te weten hoe hij daar is beland. Geholpen door een stoïcijnse jonge vrouw, Sienna Brooks, vlucht Langdon en raakt hij verzeild in een duizelingwekkend avontuur. Langdon ontdekt dat hij in het bezit is van een reeks verontrustende codes, gecreëerd door een briljante wetenschapper; een genie dat geobsedeerd is door het einde van de wereld en het duistere meesterwerk Inferno van Dante Alighieri.

De strijd tegen deze mysterieuze vijand voert hen langs tijdloze locaties als het Palazzo Vecchio, de Boboli-tuinen en de Duomo, en Langdon en Brooks stuiten op een netwerk van verborgen doorgangen en eeuwenoude geheimen…

inferno_isbn_9789024561858_1_1381788097

Inferno (via www.boekenwereld.com

Sinds mei 2013 ligt dit nieuwe boek van Dan Brown in de schappen. Persoonlijk ben ik een groot fan van Dan Brown. Zijn boeken zijn spannend, vol informatie en nemen je mee naar nieuwe plekken. In het Bernini mysterie lezen we alles over Rome, De Da Vinci Code brengt ons in Parijs. Daarom alleen al vind ik zijn boeken zo gaaf. Is zijn nieuwe boek Inferno net zo goed? Ik weet het niet..

Ik ben naar wat recenties gaan kijken op internet. De krant Metro schrijft het volgende: “Is het spannend? Ja. Weet Brown de lezer in zijn ban te krijgen? Zeker. Is het soms te veel informatie? Absoluut. Gaat hij ten onder aan de overdaad aan cultuur en religie? Bijna, maar je leest wel door.”. En daarmee hebben ze volgens mij vijf zinnen het boek perfect samen gevat.
Het boek begint enorm spannend. Ik kon bij de eerste tien hoofdstukken niet stoppen met lezen. Van die avonden waarbij je vroeg naar bed wilt, en uiteindelijk pas om 02.00 uur je nachtlampje uit doet. Maar daarna wordt het soms een beetje langdradig. Waar De Da Vinci Code één groot thema centraal had staan (de heilige graal), ontbreekt een centraal thema in dit boek een beetje. De informatie die gegeven is soms niet relevant. In het boek komen de plaatsen Florence, Venetië en Istanboel uitvoerig aan bod. Super interessant, zeker als je van reizen en culturen houdt, maar naar mijn mening wordt er een beetje te veel informatie gegeven. De geschiedenis van elk plein, elke beschildering, elk staatshoofd wordt gegeven. Het hangt niet samen met elkaar. Het voegt ook weinig toe op sommige momenten. ‘Robert Langdon arriveert op het San Marco plein. Het plein is 1000 jaar oud. Er is wel 700 keer om gevochten. Het is zo vaak kapot gegaan en overstroomt. Hij loopt weer verder.’ bij wijze van spreke.
Dit alles maakt dat het boek een beetje langdradig is op sommige momenten. Het is echter wel zo dat ik er geen moment over getwijfeld heb om het boek onuitgelezen weg te leggen. In dat opzicht slaagt Dan Brown wel in zijn doel. De overkill aan informatie laten we dan soms maar voor wat het is…

Social media:

2 Comments

  • Reply November 17, 2013

    Yana

    Ik vond hem ook een vrij hoog mwa-gehalte hebben.

  • Reply May 22, 2014

    Michelle

    Inferno Madre!!!

Leave a Reply