Persoonlijk: ‘Local’ Laossss

Lieve trouwe volgers, een nieuw verslag!
Drie weken in Laos geweest. Wat een land. Wie kent Laos? Ik kende het duidelijk niet. ‘Het ligt bij Thailand, dus ‘t zal wel ‘t zelfde zijn’ dacht ik. Maar niets bleek minder waar. Laos, het meest gebombardeerde land ter wereld. ‘Bommen in Laos?? Huh??’ . Laos, het minst geasfalteerde land ter wereld. ‘Oei, zo primitief?’. Ja, Laos is echt het meest primitieve land waar ik ben geweest. Er zijn geen McDonaldsen, zelfs niet eens supermarkten, ook al geen snelwegen. Mensen leven van de landbouw, handenarbeid en het tourisme. Ik heb geen kantoorgebouw gezien. Het was een fantastische trip, en die zal ik nu beschrijven!

Sigaretjes voor de goden in Laos!

Sigaretjes voor de goden in Laos!

Na 18 bochtige uren (vanuit Thailand) arriveerde ik in Vientiane, de hoofdstad. Hier ontmoette ik Renee van mijn studie! Na 6 maanden eindelijk iemand die ik kende. Na een voormiddagje lekker bijkletsen en haar vriendin Iris ontmoet te hebben (vanaf nu the Laos-crew), zijn we op de fiets gesprongen. De stad was eigenlijk super saai en sfeerloos. Maar uiteindelijk kwamen we nog bij leuke tempeltjes, Buddhabeelden en grote stoepas (een groot hoogtepunt was ook nog ons visa voor Vietnam ophalen, waarbij we in 10 minuten 3 km door Aziatisch verkeer moesten; mensen, het is gelukt!). Na twee dagen gingen we verder.

Een gedenkbeeld voor de grootste stoepa in Vientiane.

Een gedenkbeeld voor de grootste stoepa in Vientiane.

Op naar Vang Vieng, bekend van ‘in the tubing’. 120 km en 5 uur verder (ik begin die status van ‘minst geasfalteerd land’ te begrijpen) waren we in dit ‘feesthol’. Vang Vieng is bekend van het tuben. Hierbij dobber je in een rubberbandje 4 km de rivier af en komt hierbij langs allerlei barretjes. Vroeger was het één hedonistisch feestparadijs, maar door gemiddeld 20 doden per jaar (dronken op stenen springen etc.), is het dieharde er vanaf en is t nu vooral relax. Bij aankomst bleek het ‘rocket festival’ plaats te vinden. Duizenden zelfgemaakte raketten werden de lucht in geschoten, veelal door totaal bezopen Laotianen. Ik heb zo’n vermoeden dat het soms best wel TOTAAL onveilig was. Soms ontplofte zo’n raket ook bij de ontsteking en dat resulteerde in een plaatselijke zonsverduistering en een dikke kruidlaag over je lichaam. In Vang Vieng heeft elke bar óf Friends óf Southpark opstaan. Dat was ons dagprogramma van dag 2: even uitrusten. Dag 3 vond onze tubing plaats! Al na 500m kwam ik met mijn band in een struik waar een bijennest in hing. Gevolg; 1000en bijen rondom mij. Ik heb het toch overleefd (al was het niet door Renee, die gewoon verder dreef). Al snel kwamen we bij ‘t eerste barretje. Iris moest aan een touw worden binnen gehaald, en viel vervolgens 3 x in ‘t water. ‘Fijn’ zal die man hebben gedacht ‘ daar hebben we de eerste dronken toeristen alweer’. We waren toen nog nuchter. Bij de bar, echter, kregen we meteen free shots. ‘Ok, zo’n dag wordt het dus… Ach ja, dan maar genieten ook!’ en lekker een vodka mango shake genomen. Bij ‘t tentje had je volleybal, basketbal, pingpong en chillruimtes. 20 vrienden en 3 uur later sprongen we weer in de tube. Op naar ‘t volgende barretje. Dit bleek al de laatste. Dus iedereen moest flink aan de shots en 1 euro-cocktails. Ik verkeerde inmiddels in redelijke staat van dronkenschap en ben in de hangmat gaan chillen. Vervolgens bleek het vet laat en moesten we haasten om op tijd terug te zijn (voor de borg). Een enorme onweersstorm verhinderde dat. Half versuft door de alcohol beseften we toch niet dat t vrij gevaarlijk is op een rivier in de onweer :p. Gevolg: te laat terug en geen borg. Uit protest heel hard:’ Zij die willen te Kap’ren varen, moeten mannen met baarden zijn’ gezongen. De logica hierachter ontbreekt mij ook, maar ach, was heel leuk. We hebben ‘t afgesloten door met iedereen naar een locale club te gaan. Goeie dag.
De volgende dag hebben we nog een fietsje gehuurd en zijn we over de keienweg (fijn, als je brak bent) naar een blue lagoon en grottencomplex geweest. Was een erg chill, doch op enige momenten te actief, dagje.

Vang Vieng! Schitterende karstbergen!!

Vang Vieng! Schitterende karstbergen!!

En natuurlijk: in the tubing!

En natuurlijk: in the tubing!

Volgende stop was Luang Prabang. Dit is de oude hoofdstad en staat nu op de cultuur erfgoedlijst van Unesco. Erg chill stadje. Langs de Mekong gedineerd, met een fietsje langs de tempels, dagje naar de watervallen (ja, de 10000000ste watervallen het afgelopen half jaar), de zonsondergang vanaf de bergen. Dus eigenlijk was het wel heel chill. Renee liet ook nog een fles Whisky op tafel zetten in de locale bowlingclub (de enige met vergunning na 23u open te zijn, dus daar zat de backpack bevolking). Was een leuk potje bowlen. De volgende dag besloten we: ‘We hebben nu drie toeristische steden gezien, op zoek naar ‘t echte Laos’.

Tempel in Luang Prabang!

Tempel in Luang Prabang!

Daar zaten we opeens in de ‘slowboat’ over de Mekong, richting het Noorden. We hadden ons even moeten bedenken dat de term ‘slowboat’ niet voor niks aan deze boot gegeven was. Over de 200 km deden we namelijk 11 uur. Dat was een langeeeee zit. De Mekong was wel prachtig. Hoge bergen, diep woud, spelende kinderen, visserdorpjes. Precies zoals uit de reisgidsen.

De slowboat.

De slowboat.

De boot bracht ons bij Pak Ben, waar de kinderen ons blij toestormden. De hele avond hebben we met ze gespeeld. Ondertussen is mij minstens 5 x marihuana en opium aangeboden door de vaders.. Tsja.. Pak Ben was eigenlijk alleen tussen 20u ‘s avonds en 8u ‘s ochtends toeristisch (tijden dat er geen boot vaarde). Daarna waren we de enigen. We zijn naar een olifantenfarm gegaan, waar we een olifantenritje hebben gemaakt. In Thailand is dat super toeristisch met 100’en mensen bij zo’n olifant. Hier waren we de enigen. Olifanten blijven mooie dieren. Aan ‘t eind vd middag zijn we op een zandbank naast de Mekong neer geploft. Weer met de kinderen gespeeld. Ook met hond ‘Bek’. ‘Is this your dog?’. – ‘ yes yes’ zei een jochie. Oohh nou dan is het geen vieze straathond (vlooien, teken etc) en kunnen we hem wel knuffelen. Toen we terug liepen kwam Bek echter niet met ons mee. ‘Wait, Bek is not coming!’. – ‘ No, Bek lives here’. Ok… We gaan zo wel even douchen.

Spelen met de kinderen

Spelen met de kinderen

Olifanten in Pak Beng

Olifanten in Pak Beng

Nong Kieuw was onze volgende bestemming. Een klein dorpje in het karstlandschap, midden in de Noordelijke gebergten van Laos. ‘Slechts’ 200 km verder. De eerste 6 uur en 100 km gingen redelijk! ‘Dat komt helemaal goed’. Maar het tweede busje was pure HEL. Met een minivan moesten we naar een dorpje in de buurt van Nong Kieuw. Dit duurde nog 4 uur. Er was officieel plek voor 9 mensen achterin, maar we zaten er met 13. Gewoon kaartjes gekocht ook, bleek normaal dat je een stoel moest delen. 4 uur op een halve stoel is geen pretje. 4 uur op een halve stoel door de kapotte asfalt/onverharde wegen is zeker geen pretje. 4 uur op een halve stoel door de kapotte asvalt/onverharde wegen met kotsende stamhoofden en locals om je heen is HELEMAAL geen pretje, en liever refereer ik daarom ook naar deze gebeurtenis als ‘ de 4 verschrikkelijkste uren van de wereldreis van Joost K.’. Nondekannonen hee. Maar we zijn er nog niet. Toen we ein-de-lijk bij dat stadje aan kwamen, bleek dat iemand zijn emmer met vissen in ijs was open gegaan. Gevolg: onze tassen onder de schubben en gedrenkt in een geur waar zelfs de gemiddelde rat hard van weg rent. Achjaa… ‘We zijn 3 backpackers en dit hoort erbij’. Joehoe, lachen, en door! Nog een uurtje en toen waren we in het schitterende dorpje! Een leuk bamboehutje (was 4 euro voor 3 mensen!) en lekker eten, en alles was weer goed. In Nong Kieuw gingen we lekker kanoën over een rivier. We kwamen langs vissersdorpjes, die echt primitief (zonder stroom etc.) leven. We hebben met werpnetten visjes gevangen (die we vervolgens gefrituurd met kop en al moesten op eten..). We zijn ook uitgenodigd bij een lokaal huwelijk, waar we met de locals hebben gedanst en gegeten (was echt cool). We hebben ook nog een dagje gefietst. Schuilgrotten van de Vietkong bekeken (zal zo het oorlogsverhaal van Laos vertellen). Was echt een tof stadje.

Kanoën tussen de karstbergen

Kanoën tussen de karstbergen

Visjes vangen met een werpnet!

Visjes vangen met een werpnet!

Bekend met de bussen in het Noorden, wilden we eigenlijk liever nooit meer weg uit Nong Kieuw. Omdat ons visum helaas maar 30 dagen was en een leven opbouwen in een Laotiaans bamboedorp ons heel uitdagend, maar toch ook lastig leek, hebben we deze echter toch maar genomen. En maar liefst de nachtbus. Er is hier niet meer zoiets als een busstation of een kaartje kopen. Je gaat gewoon langs de weg zitten rond het tijdstip dat de bus mogelijk langs rijdt. Dat zou bij ons tussen ’21.00 en 00.00’ zijn. Dus om 21u met alle rugzakken langs de weg. Om 22.15 was de NACHTbus er gelukkig al. Maar het enige NACHT aan die nachtbus was dat ie ‘s nachts reed. Verder was ‘t gewoon een locale kapotte stinkende gore bus met piepkleine kapotte rotstoeltjes. OMG, wat een nacht was zat. Ik heb letterlijk geen één rotseconde geslapen. Ik heb het op onze tassen in het gangpad geprobeerd, op twee stoeltjes (maar die zaten los, dus bij elke kei vloog ik omhoog), ik heb het op een zak rijst geprobeerd en zelfs over plastic stoelen (bagage), maar allleeemaal tevergeefs. Om 6 uur kwamen we aan in een dorpje waar we moesten overstappen. Geen engels, geen eten. Met handen en voetenwerk er achter gekomen dat de bus naar de stad die we moesten hebben om 12 uur pas ging. We hadden nog niet geslapen en zatten in een houten dorpje met 5 huisjes en heel veel kippen… Pff.. Nou dan maar een iemand de wacht houden (voor mogelijke busjes), en de andere twee slapen. Om 9 uur hield Iris opeens een laadwagen met open achterkant aan (zoals een jeep). En we konden meerijden! Wiehoe. De laatste 6 uur door de bergen lekker in een open laadbak waar we ons matje neer konden leggen. Bij de volgende dorpjes stapten er opeens meer mensen in. En toen bleek opeens dat dit waarschijnlijk gewoon het busje was dat we ook moesten hebben. Toen we (totaal verbrand, uren slapen in de volle zon = geen aanrader) op bestemming aankwamen moesten we dan ook gewoon de volle mep betalen. Maar ach, wij waren er!

In slaap gevallen tijdens het wachten op de nieuwe bus. Volgens mij had Renee niet helemaal door dat dat winkeltje al geopend was!

In slaap gevallen tijdens het wachten op de nieuwe bus. Volgens mij had Renee niet helemaal door dat dat winkeltje al geopend was!

Phosavan stond op ons lijstje vanwege de historie en cultuur. Laos is zoals gezegd het meest gebombardeerde land ter wereld. Dit komt omdat in de Vietnam oorlog, de Vietnamezen zich van Noord naar Zuid verplaatsten via de ‘Ho Chi Min Trail’. Deze trail liep dwars door Laos. Door Amerika is het totaal geheim gehouden dat ze dit land volledig met de grond gelijk hebben gemaakt. Er zijn hier miljoenen onschuldige Laotianen vermoord, terwijl zij niet eens in oorlog waren. Het hele land ligt nog steeds bezaaid met ‘Unexploded Ordnance’, ongexplodeerde overblijfselen. Nog steeds sterven er duizenden (!) mensen per jaar hieraan. Grote stukken grond zijn daarom nog steeds onbruikbaar, wat de economische groei van dit land erg beperkt. In Phosavan zie je overal grote raketten en bommen staan. Ze gebruiken het schroot zelfs om hun huizen op te bouwen, of om te smelten in bestek en kookgerei. We hebben hier 2 dagen rondgetoerd. Eén dag zijn we naar een dorpje gegaan wat totaal van de omsmelting van dit schroot afhankelijk is. We hebben hier met de locals bomrestanten omgesmolten tot peacetekentjes. Daar heb nu een ketting van gemaakt (ben hippie geworden :p). Naast al de oorlogstaferelen, zijn hier ook mysterieuze vlakten met grote potten. Niemand weet waar ze vandaan komen en hoe oud ze zijn. Oja, en we hebben ook nog locals geholpen met rijst planten. Die hadden echt de leukste werkdag ooit, volgens mij. Heb nog nooit een groep mensen zoveel horen lachen.

Oude raketten omsmelten tot peacetekentjes

Oude raketten omsmelten tot peacetekentjes

Rijst planten met locals

Rijst planten met locals

Vanavond vertrekken we naar Vietnam. Laos zit er op. Het was echt fantastische reis. Ik wist niks van dit land toen ik hier kwam, en nu heb ik het idee dat ik alle aspecten ken. We hebben gevist en rijst gepland met de locale mensen. We hebben met de kinderen gespeeld. We zijn in bamboedorpjes geweest waar we de locale taferelen hebben leren kennen. We hebben trips bochtige bergwegen overwonnen. Het leven naast de Mekong gezien. We kennen het oorlogsverleden. We hebben zelfs bommen omgesmolten!
Ja, Loas is echt een aanrader! Het is makkelijk om met de spelende kinderen in contact te komen. Iedere local nodigt je uit voor een biertje of een Lao Lao (rijstwiskey). Probeer niet de makkelijke drie steden te bezoeken, maar ga ook naar het onbekende noorden!

Ik, Renee en Iris vertrekken vanavond naar Vietnam!!!!!! Hoe het ons daar vergaat, horen jullie snel ;)

Kusjes!

Byeee Laos!

Byeee Laos!

Social media:

Be first to comment